Dermatolodzy dla celów praktycznych dzielą zmiany trądzikowe na:

• niezapalne (mikrozaskórnik, zaskórnik) – brak zaczerwienienia, bolesności i obrzęku
• zapalne (grudka, krosta, torbiel, guzek) – z obecnością jednego lub wszystkich w/w objawów.

Pierwotną zmianę stanowi niewidoczny gołym okiem mikrozaskórnik, który powstaje w wyniku zatkania ujścia gruczołu łojowego. Z czasem mikrozaskórnik może przekształcić się w inną zmianę niezapalną (zaskórnik) lub bezpośrednio w zmianę o charakterze zapalnym (z pominięciem etapu zaskórnika). Dlatego możliwy jest rozwój grudek i krostek w miejscach, w których uprzednio nie stwierdzało się zaskórników.

W praktyce nie zdarzają się izolowane postacie trądziku zaskórnikowego czy grudkowo-krostkowego. U jednej osoby może występować jednocześnie wiele zmian o różnym charakterze. Klasyfikację przeprowadza się w oparciu o te zmiany, które przeważają.

Postacie trądziku:

• łagodny (przeważają zaskórniki, mogą występować nieliczne grudki i krostki) – bez cech stanu zapalnego, takich jak zaczerwienienie, bolesność, obrzęk
• umiarkowany (przeważają grudki i krostki, obecny jest stan zapalny)
• ciężki (dominują torbiele, guzki, przetoki, nasilony stan zapalny)

Zmiany trądzikowe często mogą prowadzić do bliznowacenia. Bliznowacenie może być rozległe, z wytworzeniem kraterowatych, szpecących ubytków. Rzadziej dochodzi do rozwoju blizn przerosłych i bliznowców. Bliznowacenie na twarzy może dotykać nawet 95 procent chorych. Dlatego tak ważne jest wczesne podjęcie leczenia.