Systematyczne, wielomiesięczne (a często wieloletnie) leczenie miejscowe jest wystarczające u 60 procent chorych. U pozostałej części niezbędne jest zastosowanie terapii ogólnej.

Należy pamiętać o konieczności stosowania leków miejscowych na całą powierzchnię skóry, w obrębie której znajdują się zmiany chorobowe. Punktowe nakładanie leku na już istniejące wykwity jest niewystarczające z uwagi na obecność mikrozaskórników, które nie są widoczne gołym okiem, a stanowią punkt wyjścia dla wszystkich zmian w trądziku.

Retinoidy

Stanowią grupę preparatów o najsilniejszym działaniu przeciwzaskórnikowym. Powodują zmniejszenie rogowacenia w przewodach wyprowadzających gruczołów łojowych. W efekcie ułatwiają ewakuację łoju, zapobiegając jego zaleganiu i rozwojowi zaskórników. Wykazują też działanie przeciwzapalne. Do tej grupy leków należą:

• tretynoina
• izotretynoina
• adapalen
• tazaroten

Wszystkie preparaty z tej grupy wywierają działanie drażniące na skórę, powodując jej zaczerwienienie, złuszczanie i uczucie pieczenia.

Nadtlenek benzoilu

Wykazuje słabsze od retinoidów działanie przeciwzaskórnikowe, jednak jego zaletą jest jednoczesne działanie przeciwbakteryjne. Łączne lub naprzemienne stosowanie nadtlenku benzoilu z miejscowymi antybiotykami zapobiega rozwojowi lekooporności bakterii Propionibacterium acnes.
Podobnie jak retinoidy, nadtlenek benzoilu posiada silne właściwości drażniące.

Antybiotyki

Miejscowo stosowane antybiotyki wykazują niewielkie działanie przeciwzaskórnikowe, jednak ze względu na eliminowanie bakterii Propionibacterium acnes, biorących udział w rozwoju trądziku oraz efekt przeciwzapalny i bardzo dobrą miejscową tolerancję, znalazły zastosowanie w leczeniu trądziku. Wykorzystywane leki to:

• 1% klindamycyna
• 2-2,5% erytromycyna

W celu zapobiegania rozwojowi antybiotykooporności, leki te powinny być stosowane co najmniej przez 6 tygodni (okres wymagany do eliminacji kolonii bakteryjnych), ale nie dłużej niż 12 tygodni.

Innym sposobem zmniejszania ryzyka rozwoju lekooporności jest stosowanie preparatów łączonych, zawierających:

• antybiotyk z dodatkiem nadtlenku benzoilu
• antybiotyk z dodatkiem retinoidu
• antybiotyk z dodatkiem soli cynku

Preparaty łączone charakteryzują się dobrą tolerancją, jednak koszt wielomiesięcznego stosowania takiej terapii jest stosunkowo wysoki.

Kwas azelainowy

Ma słabe właściwości przeciwzaskórnikowe i przeciwbakteryjne, jednak, jako jedyny lek w terapii miejscowej wykazuje nieznaczne działanie przeciwłojotokowe oraz zmniejsza przebarwienia pozapalne.