W powstawaniu trądziku łojotok stanowi ważny, jeśli nie najważniejszy czynnik. Izolowany łojotok (tzn. bez zmian trądzikowych) lub ze zmianami o niewielkim nasileniu bywa trudnym problemem terapeutycznym. Nie ma poza izotretynoiną żadnego leku, który w tak spektakularny sposób zmniejszałby wydzielanie łoju.

Doniesienia kliniczne wskazują na przydatność małych dawek izotretynoiny w leczeniu łojotoku u osób z łagodnym i umiarkowanym trądzikiem. Badano różne schematy przyjmowania leku, najbardziej efektywne, a zarazem ekonomiczne wydaje się przyjmowanie izotretynoiny w dawkach: 0,5 – 0,75 mg/kg masy ciała (w zależności od natężenia trądziku i liczby zmian skórnych) przez 1 tydzień co 4 tygodnie przez okres 6 miesięcy.