Antybiotyki doustne

Wskazane są zwłaszcza w średnio nasilonym trądziku grudkowo-krostkowym. Oprócz działania przeciwbakteryjnego wykazują działanie przeciwzapalne. Ich stosowanie nie powinno jednak trwać dłużej niż 3 miesiące. Antybiotykiem z wyboru w terapii trądziku zapalnego są tetracykliny. W przypadku nietolerancji oraz u kobiet ciężarnych, matek karmiących i dzieci poniżej 12 roku życia tetracykliny powinny być zastąpione antybiotykami z grupy makrolidów. Należy pamiętać, że tetracykliny mają dość silne działanie fototoksyczne, dlatego nie powinny być stosowane w okresie dużego nasłonecznienia. Pod wpływem tych leków, z powodu dużego wzrostu wrażliwości skóry na słońce, może dochodzić do silnych oparzeń. W związku z tym w trakcie przyjmowania tetracyklin należy używać odpowiednich filtrów przeciwsłonecznych i unikać słońca. Wrażliwość na słońce utrzymuje się do kilku dni po zaprzestaniu terapii. Podczas leczenia antybiotykami konieczne jest przyjmowanie probiotyków (preparatów zawierających żywe kolonie bakterii z rodzaju Lactobacillus, ew. w połączeniu z koloniami Bifidobacterium), gdyż wyjałowienie przewodu pokarmowego jest bardzo niekorzystnym zjawiskiem, sprzyjającym rozwojowi grzybic.

Leki hormonalne

Zalecane są wyłącznie u kobiet po 20 roku życia z łagodnym lub średnio nasilonym trądzikiem, szczególnie, gdy towarzyszy mu intensywny łojotok i hirsutyzm (nadmierne owłosienie skóry gładkiej). Stosuje się octan cyproteronu lub drospirenon w połączeniu z etynyloestradiolem. Terapia powinna być łączona ze stosowaniem preparatów miejscowych.
U kobiet po 30 roku życia, z udowodnionym zaburzonym metabolizmem androgenów stosuje się spironolakton.

Doustna izotretynoina

Izotretynoina należy do grupy pochodnych wit. A, czyli do retinoidów. Stosowana doustnie jest jedynym lekiem, wpływającym na wszystkie mechanizmy odpowiedzialne za rozwój zmian chorobowych w trądziku:

• ogranicza łojotok (zmniejsza wielkość gruczołów łojowych i hamuje produkcję łoju)
• działa przeciwbakteryjnie (utrudnia kolonizację gruczołów łojowych przez bakterie P. acnes)
• ułatwia opróżnienie gruczołów łojowych z zalegającej wydzieliny (powoduje normalizację procesów rogowacenia w obrębie mieszków włosowo- łojowych)
• działa przeciwzapalnie
• ogranicza bliznowacenie

Od czasu wprowadzenia izotretynoiny do lecznictwa w Wielkiej Brytanii w 1983 roku, zrewolucjonizowała ona leczenie trądziku pospolitego. Ćwierć wieku później pozostaje nadal najbardziej efektywnym klinicznie lekiem. Należy podkreślić, że izotretynoina znacząco redukuje problemy psychologiczne związane z trądzikiem (problemy te dotyczą ok. 12-13 procent chorych).