Zgodnie z zaleceniami producenta, izotretynoina powinna być stosowana w najcięższych postaciach trądziku, w których nie uzyskano poprawy po leczeniu miejscowym lub ogólnym oraz w trądziku z tendencją do powstawania blizn. W praktyce widzimy stałe rozszerzanie wskazań. Jeśli osoba chorująca na trądzik cierpi z powodu swojego wyglądu, wstydzi się, ma kompleksy, wówczas nie jest błędem zastosowanie izotretynoiny nawet w trądziku zaskórnikowym, czyli najłagodniejszej odmianie tej choroby.

Lata praktyki pokazały, że każdy trądzik z nasilonym łojotokiem jest wskazaniem do podania doustnej izotretynoiny. Nie ma innego sposobu, by poradzić sobie z ciągłym, dużym wydzielaniem łoju. Tak więc liczba wskazań ulega stałemu poszerzaniu, zwłaszcza w obliczu lawinowo narastającej oporności na antybiotyki, ocenianej w Polsce obecnie na poziomie 50-70 procent. Dlatego coraz częściej doustna izotretynoina staje się lekiem pierwszego wyboru. Ponadto czekanie na moment, kiedy trądzik nie będzie poddawał się kuracji tetracykliną czy innym antybiotykiem wydłuża czas leczenia i zmniejsza szansę na trwałe wyleczenie.